Η μεταφυσική και οι τηγανητές πατάτες…

Πριν ξεκινήσεις… πάς δίπλα… ανοίγεις νέα καρτέλα… μπαίνεις στο youtube και βάζεις από nouvelle vague το too drunk to fuck… εντάξει? πάμε…

Με τα μέχρι ώρας δεδομένα για την σφαιρική εκτίμηση της κατάστασης όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το θρυλικό «μνημόνιο», το δίπτυχο «μεταφυσική και τηγανητές πατάτες» αρχίζει να αποκτά τη φυσική του θέση στην νοητή κατάταξη των εννοιών που παρενοχλούν σεξουαλικά την παραμικρή υποψία γαλήνιας διατήρησης της πανίδας οικοσυστημάτων όπως μεζεδοπωλεία και μπαρ. Το άνωθεν δίπτυχο είναι ο καθρέπτης της αντιληπτικής ικανότητας (θα κόλλαγε και αντισηπτικής ικανότητας) μιας ολόκληρης αγέλης που τα απολύτως προσαρμοσμένα σε iq τηλεοπτικά μέσα αποκαλούν ως επικρατούσα άποψη ή κοινή γνώμη. Τώρα, σε περίπτωση που αναρωτήθηκες σε τι σε αφορούν εσένα αυτά τα ακαταλαβίστικα, εκτός του ότι έχω ήδη σχηματίσει ένα υπέροχο σαρδόνιο χαμόγελο, κάνε υπομονή και θα δεις…

Σπόρος πρώτος: Πρόσφατα το υπουργείο Υγείας (χαχαχαχα…) μας έκανε τη χάρη να μας ενημερώσει πως αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε έξω από το σπίτι μας, ειδικά κλιμάκια που θα συσταθούν για την καλύτερη είσπραξη ‘παραπόνων’ με τη μορφή φακέλου, θα μας παρενοχλούν αδιαλείπτως και κατά συρροή. Έχεις ζοχάδες? Σου προκαλεί κατάθλιψη η οικονομική σου κατάσταση που αρχίζει να αποκτά ιδιότητες χαμαιλέοντα? Δεν ξέρεις που να στραφείς και που να εκτονωθείς? Ψάχνεις να διοχετεύσεις όλη αυτή την δημιουργική σου ενέργεια που δεν πρόλαβες να πείσεις ότι διαθέτεις? Θες να ανάψεις ένα τσιγαράκι τώρα και να το σκεφτείς? Η κυβέρνηση που νομίζεις ότι ψήφισες μόνος σου, σου λέει τσου! Γιοκ!

Σπόρος δεύτερος: Το ίδιο πρόσφατα, και ενώ οι περισσότεροι νέοι της φυλής αγωνίζονται να κολλήσουν τα πρώτα επίσημα, ανεκτίμητα και συλλεκτικής αξίας πια περίφημα ένσημα γύρω στην ηλικία των 30, το υπουργείο Εργασίας (πάμε μαζί… χαχαχααχα) αποκωδικοποίησε για μας το γρίφο του ασφαλιστικού. Αν το βάλεις κάτω και το υπολογίσεις, μιλάμε για την πιο αισιόδοξη κυβέρνηση που είχαμε ποτέ! Διότι εκτός του γεγονότος πως πιστεύει με περισσή αυτοπεποίθηση πως αν βρεις δουλειά αποκλείεται να σε απολύσουν (είσαι θεός παιδί μου λέμε), πιστεύει επίσης πως με τόση καγκουριά να τρέχει στα γυμναστήρια, κομμωτήρια και κέντρα αισθητικής, συν την απαγόρευση του καπνίσματος, έ θα είσαι τόσο fit που στα 70 παίζει και να αποφασίσεις πως ήρθε η ώρα να κάνεις και μια μικρή στροφή στην επαγγελματική σου καριέρα και να θελήσεις να ασχοληθείς με κάτι πιο δημιουργικό και λιγότερο μηχανιστικό.

Δεν θα χρειαστεί να σου ρίξω άλλα σπόρια για την συνέχεια κι ας πίστευες πως θα ανα φερόμουν σε σκάνδαλα και εξεταστικές. Και δεν θα το κάνω διότι αυτά τα ταπεινά, απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που σου λέω με τόση χαριτωμενιά! Ο σουρεαλισμός ήρθε για να μείνει. Ναι σύντροφε! Είμαστε ήδη κυβέρνηση! Θες και απόδειξη πέρα από τα παραπάνω? Δεν σου φτάνει που μια συντεχνία χαμηλής αισθητικής και σου πήρε τα λεφτά - που ήθελες να δώσεις παραδέξου το - και θα εργαστεί αγόγγυστα να βρεί ενόχους? Θες αυτοκριτική για να ξεκαθαρίσεις τους λογαριασμούς σου με το αμαρτωλό παρελθόν? Ε πάρε να’ χεις…

Είχες πάντα μια ιδιαίτερη έφεση στο να τα κάνεις θάλασσα. Νόμιζες πως μεγαλώνοντας θα μάθαινες πια πώς να πραγματώνεις τις μύχιες σκέψεις σου χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις χτένισμα ή το στυλ στο μούσι όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Εντούτοις, όχι απλά δεν τα κατάφερες, τουναντίον έχεις καταλήξει να θεωρείς πως κάποιο καρμικό ανεξόφλητο γραμμάτιο σε κατατρέχει διαρκώς και το έχει βάλει σκοπό να σε επιστρέφει ως απολεσθέν πίσω στα εφηβικά ξυπνήματα, τότε που όλα έμοιαζαν καινούρια και η αδρεναλίνη σε κάθε προσωπική έκθεση θα έκανε τμήματα μάρκετιν για την προώθηση πολυβιταμινούχων σκευασμάτων να παραιτηθούν πάραυτα.

Η ίδια σου η ζωή μοιάζει με την επικρατούσα άποψη περί ιδανικής συντρόφου και ήρθε η ώρα να παραδεχτείς το βάθος της λούμπας. Να το φάω πως το να συζητάς για τέχνη με μια άτεχνη κανονικότατα αλλά θεωρητικά - κατά την άποψή της πάντα - καλλιτεχνίζουσα φύση γυναίκας, που πραγματικά της αξίζουν συγχαρητήρια για το χρόνο του μακιγιάζ που μοιάζει με κατοστάρι πριν το γραφείο - βλέπεις έχει αραδιάσει και χίλια δυο πολύχρωμα μπουκαλάκια στο μπάνιο σου που σου θυμίζουν αποτυχημένα σχολικά πειράματα γιατί κοιτούσες τον εξαίσιο πισινό της Ελένης και κόπηκες καθυστερημένε - είναι ας πούμε ελαφρώς διαφορετικό και ολίγον πικάντικο από κάτι άλλες ανύπαρκτες Barbie που όταν τους λες πως θα ήθελες να βάλεις να παίζει tom waits όταν θα γδύνεται, νομίζει πως πρέπει να βιαστεί γιατί κάποιος Θωμάς σε περιμένει μετά και τσαντίζεται που την θεωρείς ξεπέτα αλλά τελικά κατεβάζει γρήγορα γρήγορα μόνο τη φούστα διότι κάποια φιλενάδα της είπε πως είναι πιο σέξι έτσι!

Έτσι. Θες λίγο νεράκι? Όχι? Καλά. Ξαναπήγαινε δίπλα και βάλε ένα bryan ferry σε you do something to me. Καλύτερα? Χμ… δεν θα νιώσεις καλύτερα αν δεν ακούσεις πως υπάρχει διέξοδος? Και νομίζεις πως θα συγκινηθώ και θα θυσιάσω την ψυχαγωγία μου να σε παρατηρώ να μην μπορείς να ακυρώσεις το εισιτήριο στο κωλομηχάνημα από την απόγνωσή σου? Να μην σε βλέπω να διαλύεις το spacebar στο qwerty πληκτρολόγιό σου από εκνευρισμό? Έλα τώρα… έχεις τόσο ωραία έκφραση όταν δεν είσαι καλά…

Ντρίιιιιιιν… ο χρόνος της fast food ανάλυσης περιστατικού μόλις τελείωσε! Θα πρέπει να συγκρατηθείς μέχρι την επόμενη συνεδρία. Προτείνω μέχρι τότε, να καταγράψεις τα όποια όνειρα δεις μες στην εβδομάδα και να μου τα στείλεις. Δεν έχεις παράπονο? Και μουσικούλα σου έβαλα και προσπάθησα φιλότιμα να σε κάνω να χαμογελάσεις. Δεν θα είναι έτσι πάντα. Και τώρα που ολοκλήρωσα τις μαλαγανιές, κάνε μας τη χάρη και στρίβε… έλα χριστιανέ μου… θέλω κάτι να πω… έλα ψυχή μου τζούς!

Γιάννη Βλαχάκη, εσύ έφυγες νωρίς, εγώ το έμαθα πολύ αργά. Φαντάζομαι χάθηκες γιατί ρεμβάζεις. Όπου και αν άραξες, θέλω να προσποιηθώ ότι με ακούς και να σου πω πως ήσουν πολύ ωραίος άνθρωπος και πως λυπάμαι που δεν στο είπα πριν. Χάρηκα στ’ αλήθεια που είσαι στις αναμνήσεις μου και με τιμά αυτό. Καλή αντάμωση.