Ημερολόγια υποστρώματος…

Μου αρέσει το διαδίκτυο γιατί μου μοιάζει πάντα άχρονο. Δεν έχει την παραμικρή σημασία πότε ακριβώς γράφτηκε τούτο το κείμενο. Έχει όμως απόλυτη σημασία τι ακριβώς θέλει να περιγράψει. Για κάποιους. Για άλλους όχι. Όπως ακριβώς η καθημερινότητά μας. Για κάποιους είναι υψίστης σημασίας να μπορούν να περιγράψουν με ακρίβεια την ουσία που κατάφεραν να ‘αντικρύσουν’ στις μέρες που πέρασαν …και δεν ξαναγύρισαν. Και κάποιοι άλλοι επιμένουν να αποδέχονται άλλοτε με στωικότητα και άλλοτε με κυνισμό, πως υπάρχουν πάρα πολλές μέρες που κυλούν ανούσια και άσκοπα και μας σέρνουν σιδηροδέσμιους σε υποχρεώσεις, λογαριασμούς και έλλειψη χρόνου ελεύθερου. Ναι …ναι …βέβαια …βέβαια.

Δεν γνωρίζω στ’ αλήθεια ποιος έχει δίκιο. Και οι δυο? Να το δεχτώ. Είχα πάντα την τάση να λειτουργώ προβοκατόρικα και στους μεν και στους δεν! Δεν μου αρέσουν τα διλήμματα. Δεν θέλω να ζήσω με το χειρότερο σενάριο για λόγους ετοιμότητας τάχα. Προτιμώ την έμπνευση της στιγμής. Αυτή τη φοβερή λάμψη στα μάτια των ανθρώπων που ονειρεύονται, που εμπνέονται και που δρουν, έστω άγαρμπα μερικές φορές, έστω λανθασμένα και μάταια κάποιες άλλες. Που τις περισσότερες φορές, αφού ασχολούνται με μας που δεν έχουμε ακόμη διαλέξει ‘στρατόπεδο’, ντύνονται τους φόβους μας και για χάρη μας πέφτουν με ένταση και ορμή σε τοίχο της επιλογής μας με γνωστές και δοκιμασμένες συνέπειες. Αυτούς τους ωραίους ανθρώπους που συναντούμε καμιά φορά και μας γεμίζουν εικόνες, λέξεις, αναμνήσεις και όνειρα που συχνά, στις δειλές μας στιγμές, τα ‘τακτοποιούμε’ σε ένα πάρα πολύ συμπαθητικό κουτάκι με τίτλο «τρέλες»! και έπειτα? Επιστρέφουμε γεμάτοι αυταρέσκεια και αυτοπεποίθηση στην καλά δοκιμασμένη συνταγή του ‘υπέροχου τίποτα’. Να το δεχτώ κι αυτό! Σιγά. Δεν γεννηθήκαμε σπουδαίοι. Όσοι πρόλαβαν έγιναν. Κι όσοι δεν πρόλαβαν να γίνουν, μας συστήθηκαν ως σπουδαίοι και καθάρισαν!...χμ… αμ δε σφάξανε!

Και εδώ σύντροφε, ιδού η απάντηση! Ιδού η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται! Ιδού το γιατί και πως υπάρχουν! (κλεμμένο αλλά καλό) Το παρόν κείμενο, κατόπιν απαίτησης ενός και μοναδικού ανθρώπου (έχω σηκωθεί πάνω γεμάτος στόμφο και εσύ ήδη έπρεπε να έχεις σηκωθεί επίσης…), θα ήθελα να το πάρεις σαν μανιφέστο. Μανιφέστο υπαρκτού σουρεαλισμού. Μανιφέστο μιας επανάστασης που δεν θα γίνει ποτέ και άρα αποκλείεται να αποτύχει! Μιας επανάστασης χωρίς επαναστάτες. Χωρίς λάβαρα και χωρίς αντάρτικο. Με συνοδοιπόρους εσάς. Τους ατελής, γεμάτους ενοχές, προκαταλήψεις, αμφιβολίες, φόβους, δισταγμούς, ψευδαισθήσεις και χαζή/αστεία/αφελή/κενού περιεχομένου/τάχα μου γεμάτη τσαχπινιά και σκέρτσο/παραλίγο και παρατρίχα γοητευτική (ώχ ρε μάστορα λέμε!) αισιοδοξία! Γιατί σε ξέρω! Σε ξέρω καλά! Μόλις αρχίσω να δω τη φωτεινή πλευρά της ζωής (άσε που για μερικούς υπάρχει μόνο σε ένα τούνελ και για λίγα δεύτερα πριν…) σε συναντάω και μου τα χαλάς όλα. Μου τα ανατρέπεις όλα πάνω στο καλύτερο. Και πίστεψέ με είναι το ίδιο με το να σε αφήνουν στα κρύα του λουτρού...αν θυμάσαι τι υπαινίσσομαι.

Αντί λοιπόν εγώ να τσαντίζομαι και εσύ να μένεις με μια θλιβερή έκφραση συγκατάβασης και ενοχής με ημερομηνία λήξης όπως στο φρέσκο γάλα νέας γενιάς (εξίσου ακριβών συνεπειών - για να το αντέξεις πρέπει να πιείς μπόλικο αλκοόλ), λέω να το πάμε λίγο αντίστροφα. Λίγο ανάποδα βρε παιδί μου. Κομματάκι ανορθόδοξα. Τουτέστιν, εγώ θα κράζω τη σαχλαμάρα σου και εσύ θα προσπαθείς να με βγάλεις τρελό, υπερβολικό και ψεύτη. Και για να μην λες ότι δεν σε παίζω στα ίσια, σου αποκαλύπτω και το κρυφό κείμενο! Για κάθε σου πράξη που θα έχει σα στόχο να με διαψεύσει, προκύπτει μια νίκη και για τους δυο μας. Όπως λένε και οι σύντροφοι αμερικάνοι : «it’s a win-win deal». Διότι ο σκοπός είναι να πιστέψω σε σένα ακριβώς τη στιγμή που εσύ δεν πιστεύεις στον εαυτό σου! (πσσσς …φυσάω σήμερα) Και για να μην αρκεστείς σε φθηνές αναζητήσεις υπαρξιακού ιμπεριαλισμού (ανέφερα πως ο βερμπαλισμός είναι απόλαυση?) πάνω μου …εγώ είμαι εσύ. όχι Ε.Σ.Υ. χρωστάω μόνο 2 χιλιάρικα…

Ημερολόγια υποστρώματος, ως καταγραφή. Όχι ως καταγγελία. Και εγώ παρκάρω τη μηχανή μου στο πεζοδρόμιο σου. Ιστορίες που σίγουρα θα αποποιηθώ την γνησιότητά τους (σιγά μην μπλέξω με δικηγόρους, δε λέω, καλά παιδιά αλλά μιλάνε πολύ για κάτι που εξαρχής έχω δίκιο ως έλλην –ελέγχεται αυτό- και μόνο!). Ιστορίες άνευ σημασίας, ιδωμένες με μια σχετική βλακεία που όμως θα υποστηρίζει πως βλέπει απλώς από άλλη οπτική γωνία τα πράγματα. Ημερολόγια υποστρώματος ως χιούμορ. Όχι ως σάτιρα. Είναι και μεγάλος ο ανταγωνισμός και δεν μου αρέσουν οι όροι μιας αγοράς που έχει αποτύχει και νομίζουν ότι το ξέρουν μόνο στο τμήμα μάρκετινγκ. Και επειδή έχω και να ‘προσομοιώσω’ στο μυαλό μου μια προσωπική ζωή για να μπορώ να καθυστερώ τα άρθρα και δεν έχω άλλο χρόνο, το παιχνίδι μας, ισχύει από τώρα! Θα σε παρακολουθώ. Σε βλέπω. Σου υπόσχομαι πως στο τέλος θα έχουμε γράψει ωραίες ιστορίες παρέα. Πόσο λάθος να έχω αφού είμαι εσύ? Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό!